Ou Jacob

As ‘n reël werk hy nie op Maandae nie, maar vanoggend klok hy in met sy fiets asof dit Donderdag is. “En nou, Jacob?” vra ek toe ek hom by die klein hekkie sien staan. “Ek kom haal daai seil”, sê hy.  Die fontein het skielik ‘n week of drie gelede begin water lek sodat ek kort-kort die pomp moes aanskakel om dit vol te hou. Vir die voëls en vir die mooi.

Chris en my kinders het dit een jaar vir my verjaarsdag present gegee en sedertdien was dit nog net altyd ‘n vreugde om daar te sit en na die murmelende water te luister, te droom en te dink. Of te verlang, soos tans die geval is.

Nietemin, Jacob het elke klip persoonlik en eiehandig uitgepak, die yslike seil uitgehaal en ek het die skakelaar wat die pompie laat werk, afgeskakel. My “handyman” het riviersand en sement gemeng, ‘n ordentlike vloer gegooi en dit ná ‘n dag met boorgatwater gevul. Piekfyn! Ek het gejubel.

Oor die naweek het ek self probeer klippe terugpak. Uit pure nuuskierigheid om die eindresultaat te sien, maar ook omdat ek nie ‘n halfklaar ding vreeslik goed kan hanteer nie. “Handyman” het eenvoudig net nie tyd gehad om alles te doen nie. Ek was nie rasend suksesvol met dié takie nie. Klippe is swaar.

Toe Jacob dus sy seil, wat by nadere ondersoek toe wel ‘n gaatjie of drie in het, kom haal vanoggend, sien ek lig. “Is jy haastig, Jacob?” vra ek mooi gemanierd. “Aikona!” Ek beduie hom wat ek gedoen wil hê. Hy besluit sommer self hy sal ‘n slootjie op die regte plek grou sodat die sand en grond nie inspoel as dit dalk sou reën nie. Vindingryk en fluks. Ek gaan loer kort-kort hoe hy vorder. Lindiwe maak vir hom tee en hy eet sy brood met appelkoosjêm op, daarby. En hy werk die fontein se sake.

Toe ek weer gaan kyk, is hy amper klaar, al die sand mooi uitgevee, skoon water ingetap en die oorblywende (baie) kleiner klippe in die kruiwa gegooi.

“Dankie Jacob, dat jy my so mooi help vandag!” sê ek uit my hart en met groot waardering. (Ja, hy het ‘n paar rand verdien natuurlik, dis mos werk)

“Ek moet jou help, Oumiesies, ek kan nie jou weggooi nie!”

Nee ou Jacob, jy kan nie. Ek sal jou ook nie “weggooi” nie. Ons is nog “bruikbaar”, net soos die ou seil. 😉

Advertisements

Rolbal

ma3rrl5ln1‘n Lekker ding het gebeur! Op my “oudag” het ek begin rolbal speel. Om presies te wees, in Meimaand vanjaar het ek die heerlikhede wat in ‘n groen grasperk en vier balle opgesluit lê, begin ontdek. En ek is nie eers vreeslik sportief nie.

Alles was vreemd aan die begin: die vashou van die bal, die wit en rooi paaltjies aan die kant van die baan wat duidelik iets beteken en ja, veral die woorde. Woorde is mos in my wese ingeweef. Gou het ek geleer dat ‘n Skipper (of “skip”) die persoon is wie se naam onder nr. 1 op die telbord geskryf word en dat hy/sy in beheer van die span is. Ek het ook geleer dat ‘n span uit ‘n paar, ‘n drietal of viertal kan bestaan.  (Pare: ‘n span van twee spelers in speelvolgorde eerste en skipper. Drietal: `n span van drie spelers in speelvolgorde eerste, tweede en skipper.  Viertal: `n span van vier spelers in speelvolgorde eerste, tweede, derde en skipper.

Die witte of kat of ook “jack” genoem is die kleiner wit bal wat aan die begin van die spel deur die Lei (nr. 4 op telbord) afgelewer word. `n Speler moet, voor aflewering, op die mat staan met een voet ten volle of gedeeltelik op die mat. Op die oomblik van aflewering van die witte of die bal, moet een voet geheel of gedeeltelik op of oor die mat wees.
Só kan ek nou al ‘n hele paar reëls hier neerpen, maar dit is nie die doel van my skrywe nie. ‘n Feit is dat ek elke keer nog iets byleer.  En dat ek dit geniet! Dit draai boonop my alleen-Saterdae netjies nek-om.

Aanvanklik en tot laasweek, het ek die klub se nr. een balle geleen. Swart balle met wit hasies op. Daardie hasies het ook maar soms ‘n wil van hul eie en rol waar ek hulle nié wou laat rol nie. Tog het ek, soos die weke omgaan, meer selfvertroue gekry en beter begin speel. Die aanmoediging van klublede was wonderlik. Almal het positiewe raad en kommentaar gegee en my dapper pogings lof toegesing.

Op ‘n dag word kompetisie- en ligalyste teen die bord vasgeplak. “Jy moet jou naam opskryf!’ word ek deur meer as een mede-lid aangepor. Gits! Ek dink nie ek speel al goed genoeg vir sulke hoge dinge nie! Maar, soos baie keer tevore in my lewe, het ek dié keer ook meer moed as verstand. Ek skryf my naam op. Toe verneem ek as mens liga speel, moet jy jou eie balle besit. Ek skakel die rolbalwinkel in Lynnwood. En val amper op my rug! Balle is duur. ‘n Tas of trollie of sak of wat jy dit ookal wil noem, is ook duur. Saam is dit ‘n aardige bedraggie. Nee, bedrag liewer.  Ek kan dit eenvoudig nie bekostig nie.

Ná ‘n spel sit ons eendag en gesels. Fransie is ouer as ek en speel met nr. 2’s. Adriana het ook jare lank met nr. 2’s gespeel, sê sy. Sy het haar “ou” balle in haar kas. Sy leen nou die klub se nr. 0’s. Dis ligter. Ek hoor opens klokke lui! Wie weet, dalk verkoop sy dit aan my. Ek steek voelers uit.  “Ons kan daaroor gesels”, sê sy. Ek sien groen ligte aangaan. Omdat sy al negentig somers agter die rug het, wil ek haar nie in ‘n blik druk nie. Ek is geduldig.

Eergister, toe ons klaar gespeel het, sê sy onverwags: “Ek loop saam met jou kar toe!” My hart spring in my keel. “Is R…….. vir jou te veel?” vra sy kinderlik onskuldig. Ek wil haar toevou in my arms. “Neeeeee! Dis te min!” Ek bied haar meer aan. Ek sal dit kan betaal met groot dankbaarheid in my binneste.

Die mooi, amper splinternuwe tas met wiele en baie toeritssakkies waar mens jou lappies en salfies en goete in bêre, aparte kompartemente vir vier swart balle met die Vryheidsstandbeeld-gesig op (Statue of Liberty) is nou myne. Myne, myne, myne!

Die beeld van ‘n vroulike figuur wat Libertas, die Romeinse godin van vryheid, verteenwordig, het opnuut nuwe betekenis in my lewe gekry.  Vry om te kies. Om elke dag te kies dìt wat goed en mooi is, ten spyte van omstandighede.

Nou vir die uitdaging om goed te kan speel. Daar sal genoeg geleenthede wees. Ek sal dit aangryp met beide hande, maar veral die regterhand. Dié hand wat die bal laat rol. Netjies en met ‘n draai na die kat toe, want dit is waar die punte vir jou span lê en wag: naby of teenaan die wit kat.

Dit is ‘n seën om gesond te wees, om inspirasie te kry by ander, om nuwe mense te leer ken en om soos ‘n kind opgewonde te raak oor ‘n rollende swart bal op ‘n groen grasperk.

Dankiebly!

 

Dis weer September

1-001September is dié maand waarin byna onopsigtelike, splinternuwe groen blare aan ‘n kaal tak verskyn. Soos ‘n wonderwerk. Om dit te kan sien en waardeer, moet mens opkyk. Boontoe.

Ek sukkel nog soms om die menswees-toets te slaag. Maak dit saak? Ek glo nie. Ek leef in dankbaarheid. Elke môre is nuut. Elke dag ‘n uitdaging. Dis asof iets agtergeraak het ná Chris se dood en dis al asof ek dit nie ingehaal kry nie. ‘n Mens voel so half as jy sonder jou maat moet klaarkom.  Die 28e vandeesmaand is dit twee jaar al.  Twee jaar. So kort, so lank.

Tog het ek dit reggekry om onlangs vrou-alleen op die vliegtuig te klim en twee volle weke in die Kaap te gaan kuier. ‘n Feestelikheid was dit om kinders en kleinkinders teen my hart vas te druk. Die mooi natuur het my so inspireer dat ek honderde foto’s geneem het. Tuisgekom, maak sulke foto’s mos ‘n verlang-hart stil, want jy beleef en herleef elke sekond van voor af oor. Soet, soet onthou.

Laas naweek vra ‘n huisvriend of ek vir hom ‘n skildery sal kan skilder van Tafelberg en die see. Ek raak dadelik opgewonde. Soek tussen my baie foto’s en kry een waar die berg net ‘n dowwe droom doer iewers is. Skilder twee dae lank, stuur vir hom ‘n foto. Hy sing ‘n loflied en sal dit kom haal. Dankie sê my siel daarop.

Ná dié verwery, jeuk my vingers om nog een te doen, sommer net vir die lekker. Ek gaan koop ‘n ordentlike groot doek by ons plaaslike kunswinkel en begin. Wéér ‘n Tafelberg, wéér van een van my foto’s af. Die berg vol voue, die see blou en groen en golwerig, rotse met punte en skeure en bruin spatsels, die Kaap se wit strand in die voorgrond. Ek skilder en skilder.  Drie dae met onderbrekings tussen-in. Die lewe wag mos vir niemand nie. Dit weet ek nou al.

Skielik wonder ek of Chris my kan sien. Wéét hy hoe ek probeer? Sou hy bly wees om te weet ek speel rolbal, lees stories vir die oumense of woel steeds in die tuin? Sou hy glimlag as hy sien hoe ek soms vergeet dié dinge wat hy altyd onthou het: brood en melk, hondekos, vroegtydig vleis uithaal. Sou hy my troos as ek onverwags omgepluk word en diep weemoedig raak, met niemand wil praat nie en net maar stil wil asem haal?

Ek skilder en skilder terwyl ek so wonder. Die berg word lewendig, die sand is sag onder my vingers, my hart klim in die skildery in en ek dink aan die saamwees tussen geliefdes. Mense oraloor. My mense. Kosbaarder as goud.

Toe ek klaar is, kyk ek Boontoe en sê dankie.

 

September

Die kind-in-my stap Ouetehuis toe, stap verby die rommelpapiere en polystyrene bakkies wat net sommerso neergesmyt lê langs die heiningmuur. Geen trots nie. Minder selfrespek. Hoekom doen hulle dit? Stap verby die swerms dikbekwewers wat op die vaal gras wei. Die reën bly weg. Ons land smag. Ons mense is dors. Ons is moeg vir geweld en misdaad en skrikwekkende whattsapp videos van kinders wat mishandel word. Ons wil dit nie meer hoor of sien nie. Veral nie nou nie.

Dis hoekom ek vir Tannie Ina gaan kuier vanmiddag. Ek wil weer voel soos ek toe gevoel het. Vyf jaar oud op die plaas Onverwacht. Die Prinsloos was ons bure. Tannie Ina heelwat ouer as ek, toe al in die Hoërskool. ‘n Mooi meisiekind met goudgeel hare. Later toe ek begin skoolgaan het, het daar ‘n swart-en-wit foto van haar in hul huis se gang gehang. Haar gradeplegtigheid. Ek het dit vir jare bewonder.

Nou is sy ver verby tagtig en woon in haar kamertjie alleen in Ons Herberg. Ek gaan kuier taamlik gereeld vir haar, want saam met die kuier kom al die pasella-gedagtes van wonderlike tye op die plaas. En dan voel ek weer veilig. Soos ‘n kind.  Veral nou in my eerste September nà Chris se dood.  September sal seker vir die res van my lewe ‘n onthou-lied sing. Laas-jaar-dié-tyd, laas-jaar-die-tyd.

Sy is nie in haar kamer nie, hulle hou “kerk” in die boonste saal. Ek stap soontoe en druk die vrugte wat ek vir haar saamgebring het in haar hande. ‘n Glimlag spring oop op haar gesig. Gesels ‘n klein rukkie. Toe ek uitloop, klou die woorde van die oumense se lied aan my rokspante vas: “As die lewenstorme woedend om jou slaan en jy gans ontmoedig vrees om te vergaan, tel jou seëninge, tel hul een vir een en jy sal verbaas wees oor wat God verleen…”

Ek wil wegkom. Uitstap in die louwarm somerson, na die groen bome kyk en vars lug inasem. By die hek moet mens die knoppie druk, dan maak iemand dit van binne-af oop. Anderkant die hek in die teerstraat af, stoot ‘n swart verpleegster  ‘n man in ‘n rolstoel . “Dit moet Meneer Landsberg wees”, redeneer ek hardop met myself.  Sy vrou bly in die aftreeoord oorkant die pad en hy, wat te swak geword het, in die versorgingseenheid van Ons Herberg. Hy kuier weer by haar soos toe hulle jonk was, net anders.

Ek kyk en kyk. Sy voorkoms het baie verander, oud geword. Maar sy mond, sy mond sê vir my dis hy. Elke mens het mos sy eie spesiale iets, iets wat jy onthou al het jy hom vir jare nie gesien nie.  Hy merk  die blye herkenning op my gesig. “Grobler?” sê hy vraend my nooiensvan.

Klein stiltes hang tussen ons vir etlike sekondes.  “Jy is nog mooi!” tuimel die opregte woorde uit sy mond, die mond wat ek van St. ses af so goed onthou. Hy kyk my op en af. Vat my aan die arm en trek my nader.  “Kom gee vir my ‘n soen!”  Ek plak ‘n soen op sy liewe mond. Daar is ‘n vonkel in sy oë.  ‘n Man bly ‘n man! Ons is altwee bly. “Oom Frans, ek het jou so lanklaas gesien!” sê ek. “Ja, ek val nou uitmekaar, maar die verstand werk nog. Ek word een van die dae sewe-en-tagtig!” Asof hy ‘n prys gaan wen.

Ag hoe lief was ek vir hom. My Wiskunde onderwyser van Standerd ses.  Toentertyd, voor ons in rye sy klaskamer ingestap het, het hy by die deur gestaan en saagsels uit die bordkrytboksie op ons hare gestrooi. “Dis kunsmis om jul verstand te laat groei!” het hy geterg.  Al die meisiekinders het hom gehaat en liefgehê. Sy bynaam was Aasvoël. Ek wonder steeds hoekom.  Nooit sou mens in sy klas in die hoek gaan sit nie, want “miskoeke dryf in die hoeke vas!” Wie wil nou ‘n miskoek wees?

Die swart vrou stoot hom deur die hekkie, ek kry nog kans om hom ‘n drukkie op sy maer skouer te gee.  Toe loop ek.  Ek loop die res van my lewe in, ek loop onder die groen bome deur en ek bêre die kind-in-my in die hoek van my hart. Net vir nou. Nou wil ek my seëninge tel, een vir een.

Elizabeth Kendall ©

 

Nuwe hoop en drome

“Find something you love to do, then live a life that shows it. Your goals should stem from your values and then your work will radiate your heart’s desire.” – Bettie B. Youngs.

Nouja, Bettie B is ‘n slim vrou en sy weet waarvan sy praat. Ek lees haar woorde vanoggend raak nog voor die hane kraai en ek maak dit my eie. “Find something you love to do…” Maklik. Ek “love” baie dinge: tuinmaak, (maar dis nou winter en die tuin is bruin) skryf, (ek is besig daarmee!;-)) skilder. O, skilder!! Die lekkerste van almal.

Ek kon dit weer regkry om te begin skilder nà Chris se dood. En ek is dankiebly daaroor. Ek skilder met meer emosie, ek skilder met geheel my hart, ek skilder bome en wolke. Veral wolke. Die hemel. Ek wonder hoe is dit in die hemel. Ek wonder of hy my sien van daar bo af.

Ek skilder myself vas op die een doek nà die ander. Dit verskaf soveel genot. Dit vou soos ‘n trooskombers oor my skouers. Dit help. Dit maak my weer bietjie baie bly. Mag my werk tot seën vir ander ook wees.  Mag dit my diepste verlangens en vreugdes uitstraal soos Bettie B sê. Sy wéét mos waarvan sy praat!
1-001.JPG
1-001

1-001

Die groot besluit

Moet ek of moet ek nie? Hoe dikwels het baie van ons nie al op dié twee gedagtes wipplank gery nie.

Dit is nou amper nege maande nà Chris se dood. Baie het gebeur. Heel aan die begin van my alleen-wees, was daar duisende papierwerk en reëlings wat afgehandel moes word. Ek is daardeur! Seer en stukkend, maar darem. Genade op genade.

Eersteling het by my kom woon omdat haar huurhuisie waarin se tien jaar gebly het, skielik verkoop is. Dit was goed vir ons albei. Moederhen en haar eerste kuiken, saamgevlerk. Ons het geweet dit gaan nie vir altyd en ewig aanhou nie. Sy het twee weke gelede verhuis na haar eie nessie.  “Jy sal jou vader en jou moeder verlaat,” sê die Bybel mos. En dis goed so.

Die somer het verbygegaan. In die herfs, toe die bome bruin, oranje en songeel blare op die aarde laat val, het ek en my verlange die vliegtuig Kaap toe bestyg. Salige saamweesdae by my tweelingkinders en hul gesinne, by vriende, by mense wat ek liefhet. Salige tye in die natuur, kosbare oomblikke saam met kleinkinders. “Let me tell you, Ouma!” sê Katie en wikkel haar driejaaroue lyfie op die maat van ‘n stukkie musiek. “Ouma, kyk my taak!” wys Joshua trots sy skoolwerk op sy tablet. “Kom ons gaan stap môre-oggend vroeg langs die see!” besluit ek en Amy een oggend in Kleinmond. Goue oomblikke en onthou-vir-ewig.

En toe het ek teruggekom. Die gemis en verlange na my manmaat was groter as ooit. Gaan ek dorp toe, “sien” ek hom voor my loop tussen Pick & Pay se rakke of hoor ek hom gesels met ou Jules, die karwag. Gaan ek kerk toe, spring die trane in my oë as ek my vriendinne se manne styf langs hulle in die ry voor my sien sit. Dan sing ek sonder ‘n stem. Bid met nat oë. Drink ek tee onder die karee hier by my ou huis, wens ek hy het op die wit draadstoel langs my gesit. Word ek soggens wakker in my dubbelbed, onthou ek hom langs my, verdwaal ek in die leegheid. Die afwesigheid bly by my. Elke dag, heeldag.

My huis is oud en kort aandag. Ek gaan koop verf. Danie “fix” die plafonne, die dak, die mure buite waar die pleister met die jare weggeraak het. Hy verf die dak, die buitemure. Dit begin al mooier lyk. Volgende week is dit die binnemure se beurt, een vir een kamer. Ek is nie haastig nie. Hy werk deeglik en netjies. En tydsaam. Hy het ander werk ook. Die tyd pla ons niks. Smiddae eet ons saam by die kombuistafel nà sy seëngebed.

In my agterkop broei ‘n plan. Ek vertel alles vir die Here. Hy sal my wys waarheen, wanneer en hoe. Ek vertrou Hom met my hele hart. Ek voel nog jonk. Ek is gesond. Ek wil skilder en lewe. Die Kaap is so mooi.

1-2017-06-01

Besluite

Hy maak sy eie heuning. ‘n Hele klomp korwe staan sy agterplaas vol. “Hierdie is sonneblomheuning!” sê hy met trots en hou die bottel op teen die lig. Lieflik soos die eerste goue sonstrale van ‘n nuwe dag. Soet, soet lekkerte die hele bottel vol. Ek koop dit vir net R40, ek het my eie bottel gebring. In Pick & Pay betaal jy al R65 vir so ‘n heerlikheid. ‘n Weduwee moet na haar pennies kyk. Ek koop al van lankal af by die omie in De la Reystraat.

Vandag is anders. Hy en sy vrou lyk opgewonde, sy is besig om in te pak. “Waar gaan julle heen?” vra die weduwee nuuskierig. “Ons trek Silwerhoek toe!” Ek is ook al silwer, maar dink nog nie aan sulke dinge nie. Iemand het eendag gesê “hulle” steel mens se asem in so ‘n plek. Ek glo dit tot vandag toe. Haar oë straal van blywees. “Ons sien so uit!” sê sy, haar stem staccatonote. Soos ‘n kind wat regmaak vir ‘n vakansie by die see. Amper.

Hy ook. Hy pak nie in nie, maar lyk besig. Mans kry dit mos maklik reg. Steunpilaar vir haar wat al die werk doen. En langs haar. Altwee nog gesond, alhoewel hy tydsamer beweeg as sy. Sy rits, vir my wat graag luister, al die voordele van ‘n aftreeoord in een asem af. Hul huis is verkoop, goeie prys gekry. Kyk hoe seën die Here Sy kinders.

Toe ek in die straat af ry, dink ek onwillekeurig aan my hoë krag-en erfbelastingrekening, my tuinjong en alarmstelsel, my twee honde. Miskien is ‘n aftreeoord nie so erg as wat ek tot op hierdie minuut gedink het nie. Miskien. Toe ek by my agterdeur instap, Moederhen my huis my soos altyd. Mens kan nie van jouself af weggaan nie. Hierdie ou huis met sy plankvloere en geitjies teen die mure, sy groot bome en boorgatwater, sy houtraamvensters, sy spens. My wortels lê diep, diep ingeplant. En tog. Soms moet mens jou verstand begin gebruik en nie met jou hart redeneer nie.

Die realiteit

Niemand het gesê die lewe is maklik nie. Ek lê op my bed en stuur ‘n whatsapp-boodskap vir my kind. Die volgende oomblik gryp die verlange na jou my met albei hande vas. Druk my keel toe. Ek maak al die krane oop. Terwyl ek met die foon in my hande lê, kom Youtube se icon tevoorskyn. Klik. “The last farewell” van Roger Whittaker.

Hoe dikwels het jy nie gevra ek moet dit speel toe ons in ons laaste dae van saamwees hier in die huis saans “U eie keuse”-aande gehou het en na al ons gunstelinge gelê en luister het, een nà die ander. Jy het so baie liedjies se name geken. En almal was vir my mooi. Ons het sommer vroeg al kamer toe gegaan, langs mekaar gelê. Jy was swak en dun en broos en ek was maar net langs jou al die pad. Jy het dikwels dankie gesê, dan het ek geantwoord dat jy presies dieselfde vir my sou doen as dit andersom was. Ek wonder wat het jy alles gedink, jy moes toe al geweet het.

Sekere paaie het nie omdraairoetes nie. Maar ons het aanhou hoop. Aanhou hoop. Dis een van die dae my verjaarsdag. Laas jaar het jy my “Vlam in die sneeu” van Ingrid Jonker en André le Roux gegee. Oor jy geweet het ek wou dit so graag hê. Voor in het jy in jou mooi sterk handskrif geskryf: “I love you dearly, more dearly than the spoken word can tell”….Roger Whittaker se woorde in sy laaste vaarwelgroet. Ek het dit toe nie so helder en so duidelik besef nie. Ek was so bly oor my lekker dik boek.

Almal moet doodgaan, sterwe. Eendag. Ek weet. Ek wonder of jy na my kyk hier waar ek met my nuwe krullebol-haarstyl deur die trane sit en tik. Ek wonder of jy daarvan sou hou. Jy was altyd so tevrede met my. Ek kon enige-iets aanhê, dan was ek vir jou mooi. En het jy my met die grootste waardering aangekyk. Ek mis jou. “More dearly than the spoken word can tell.”

Elizabeth Kendall ©

“’Tis better to have loved and lost than never to have loved at all.”

Dit reën en reën. Jy kyk uit jou foto teen die muur hier bokant my. Jy kyk na my. Elke dag. Jou dun bolip, jou bril, jou baie bekende vel vol vlekkies en sproete en baard, mooi skoon geskeer. Ek onthou hoe ons gesukkel het met die elektriese skeermes. Pure nie gewoond wees. Daar het altyd ‘n flenter baard oorgebly onder jou ken wat nie ek of jy kon bykom nie. Jou donkerbruin hare. Ja ek het gouer as jy grys geraak. Te grys vir woorde. Het jy toe blinkoog gesê. Jou oë. Blou soos die hemel op ‘n helder sonskyndag. Jou deurmekaar wenkbroue. Jou hemp se kraag, ek kan dit steeds voel. Jou trui. Netjies. Ek ruik jou naskeerroom. Ek hoor jou praat. Die lyne langs jou mond wat in diep lagplooie kon verander. Jou stem. Alles, alles in die foto kyk na my. Kyk en kyk. Sonder om te sien. Jy is nie meer hier nie. Tog is jy. Vir solank as ek lewe.

Elizabeth Kendall ©