Middel Julie 2020

‘n Mens moet fokus. Sê die slim mense. Dit is nogal ‘n uitdaging deesdae, is dit nie? Heeldag en aldag en elke dag, hoor ons net Covid 19. Coronavirus. Ons leef in ‘n vreemde wêreld. “Wat sou Pa en Ma gesê het”, wonder ons. Hoe sou hulle dit hanteer het?
“Was jou hande”,” ‘n Masker help nie regtig nie”, “Dra jou masker”, “Wees veilig”, “Hou jou afstand”. Amper 4000 mense is reeds dood in ons sonskynland. Dis nou as mens die getalle wat daagliks uitgesaai word, wil glo. Ons weet nie meer wat om te glo nie. Of weet jy?

Daarom fokus ek op vandag. Nou. Hierdie maand. En ek doen wat ek moet doen. Juliemaand is rose-snoei-maand. Vanjaar se winter het met knyptangvingers oor my tuin gestoomroller. Die spekboompies huil ystrane en wag vir die somerson se soene. Die “Stiks on Fire” se bruin takkies steek hulpbehoewend onder die rypdoek uit. Dood, doder, doodste. Al die plante wag. Die hele wêreld wag. Ek en jy wag.

Juliemaand is tyd om heerlike groentesop te kook en te vries vir anderdag. Dis ook tyd vir gister-geselse met liewe vriendinne op ‘n selfoonskerm of videowoorde met ver en nie-so-verkinders, sommer vir ure lank.

En tog, vanaand, toe ek uitstap, was dit tyd om op te kyk. Uit te kyk ver verby die paaltjieheining wat my erf en dié van die bure s’n skei. Tot doer waar die son sy lêplek loop soek. Te sien hoe die ou bome silhoeëtstrepe teen die blou lug teken. Te luister na die stilte. Dié stilte wat sy arms om my vou. Soos die woorde van Sefanja 3: 17 Die Here jou God is by jou, Hy, die krygsman wat red. Hy is vol vreugde oor jou, Hy is stil-tevrede in sy liefde. Hy jubel en juig oor jou.

Ek proe die woorde in my mond: “Hy, die krygsman wat red…” Ek rol dit om en om. Soos ‘n suiglekker wat nooit end kry nie. En ek kom tik dit hier neer, vir my en vir jou. Kom ons hou dit styf vas. Kom ons glo dit.

My kind verjaar

“Sal Mamma vir my ‘n bruinpoeding bak?” vra sy. Natuurlik sal ek. Met die bruinpoeding in die kattebak en ‘n halfnat olieverf-skildery op die agterste sitplek, ry ek ou pad langs, Pretoria toe.

Hoe heerlik om weer te kan ry nà drie maande waarin ek taamlik geïsoleerd geleef het. Dit voel asof ek met vakansie gaan. Vry soos ‘n voël in vlug. Ek ry en ry, luister na musiek, steur my aan niks, geniet net die kosbare oomblikke van ‘n nuwe dag.

Met die oopswaai van haar woonsteldeur en die aanskou van haar welkom glimlag, klim die heerlikste geure in my neus en hart in. Ma-se-kind kàn kosmaak! Warm sonstrale stroom deur die oop vensters aan die noordekant by haar woonstel in. Knus.

Ons is nie baie mense nie, maar tussen ons lê omgee en liefde baie diep. Ma en twee sussies, twee kleinkinders, een vriend. Saamwees. Menswees. Lag en gesels en kuier. Bid ‘n dankie Boontoe. Is net. Vertel en onthou en weer onthou. Ons eet heerlike sop en brood, drink ‘n glas wyn, kyk uit oor Magaliesberg se skoonheid.

Verjaarsdagkind lees haar briefies en kaartjies. Vee ‘n traan weg. Elkeen om die keurig gedekte tafel wéét hierdie is ‘n spesiale dag. ‘n Wegvlugdag uit die gewone. ‘n Ontsnap van te veel Covid19-nuus.

Dié dag is net so spesiaal soos die kaaskoek wat sussie gebring het. Net so joligrooi soos die ryp aarbeie en net so smaaklik soos die koek self.

Toe ek aand-se-kant in my bed klim, weet ek dié een sal ‘n onthoudag bly, vir altyd!

Musiek se eie taal

Nou is die tyd om nuwe wêrelde te ontdek. ‘n Tyd vir vorentoe kyk. Ou dinge af te lê. Nuwe en opwindende uitdagings te aanvaar. Te luister na jou binne-stem wat al hoe lank in jou agterkop gesels, jou aanpor om die boek te skryf, die skildery te verf, die woorde in ‘n gedig te verander, die alleen-tannie in haar kamertjie in Ons Herberg te bel. Vir haar te sê jy is lief vir haar. Doen dit net.

Selfs hierdie rustige(r) dae vlieg te vinnig verby en as jy weer kyk, het vandag se datum na môre toe verander.
“Too dum dum dum too dum dum….”

‘n Wens word waar

Toe die wêreld nog Covid19-vry was, was die lewe baie meer gejaagd. Ek het dikwels uitasem gewens ek kan net heeldag sit en skilder. Rustig en stil. Sonder onderbrekings.
Vanoggend het dit toe gebeur. Ek het al vroeg begin, sommer so met verbeelding as stuurman. Paletmes in die hand, geen idee wat ek nou eintlik wil skilder nie. Nêrens afgekyk nie, net sommer geverf en geverf. Lus vir speel. En wegraak. Wegraak uit ‘n vreemde wêreld wat dikwels onverstaanbaar is. As dit nie vir ‘n mens se geloof was nie, weet ek nie hoe jy elke dag steeds jubelend sou wakkerword nie.
Nietemin, ek skilder en skilder, luister RSG en Derrich Gardner se Vat 5. Tog altyd so lekker! Hy het maar net ‘n manier om wie ookal bedruk of bedremmeld wou voel, op te lig en aan te wakker met sy lewendige stem en aangename manier van praat.
Die saligheid van besig wees met iets lekkers, iets kreatiefs, iets oorspronkliks vou my toe. Soos ‘n sag-kombers op ‘n koel oggend. Soos koffie in die bed of ‘n tuisgebakte Hotcross-bun van my liewe buurvrou oor die heiningmuur. Ek kyk eers heelwat later op my horlosie. Dis nà twaalf. Die hele oggend is verby. My wens uit ons vorige bedeling het waar geword. En wie moet ek bedank? ‘n Virus. ‘n Virus wat die ganse wêreld tot stilstand geruk het.
Daarom kan ek nou vir jou sê: koop die tyd uit! Elke dag. Ons weet nie wat die toekoms inhou nie. Lééf gelukkig. Lééf net.

Blogtyd!

Die virus

Wie sou kon dink ons woorde
“Ek ry gou,”
“Kom jy tee drink?”
“Sien jou vanmiddag,”
of selfs
“Kom ons braai Saterdag,
bring net ‘n slaaitjie saam,
ek sal sorg vir vleis,”
wie sou kon dink dat doodgewone woorde
skielik en ongevraagd
rommelstatus sou kry,
dat ander woorde
oornag aangestorm sou kom,
bangmaakwoorde:
bevestigde gevalle,
grendelstaat, inperking,
s t e r f g e v a l l e
en helaas:
kerkdiens-op-internet

wie sou kon weet
dié wêreld is ons woning nie –
saans as stilte heilig raak
net jy en jou God,
jou honde
troosmusiek
om jou bly te maak

Elizabeth Kendall ©

Ek het lank, lank gelede hier kom kuier. Daar was seker redes, maar ek gaan nie nou daaroor wonder nie. Ek is nog net so lief vir skryf soos altyd. Nog net so lief vir skilder soos altyd. Nog net so lief om kamera-in-die-hand die mooites (nuwe woord!) om my te kiek. Nog net so lief om in die tuin te vroetel.

Nou het ‘n paar dinge verander. Oornag.

Ek het vanoggend ‘n nuwe mop gaan koop. Die eerste x dat ek my huis verlaat het sedert die begin van die inperking. Ek moes medikasie ook gaan haal. Twee vlieë met een klap dus. Tuisgekom, het ek by die kombuis begin. O, my aarde! Ek het heeltemal vergeet dat my Ma my ordentlik grootgemaak het. “Do what you do, do well girl!” As jy iets doen, doen dit goed. Ek skrop en maak skoon. Toe ek weer kyk is dit elf uur. Vyf minute daarnà is dit twaalf uur. Ek is klaar met die agterstoep, kombuis, badkamer en gang. En ek is stokflou. Net daar besluit ek om die res van die huis môre te “tackle” – dis tog net ek wat hier woon.


Nou moet ek eers iets meer opbouend, meer kreatief, meer interessant, meer lekker! doen. Iets soos skilder…




‘n Styl

Moet ‘n kunstenaar ‘n styl hê? Dit is waaroor ek al vir jare wonder. WAT is my styl? Ek dink die feit dat ek ‘n klomp verskillende “style” het! En steeds nie kan besluit waarvan hou ek die heelmeeste nie! Paletmes, akriel, waterverf, ink….alles ewe heerlik!

Landskappe met akriel of waterverf met ‘n kwas geskilder is een van my gunsteling style

Landskappe met ‘n paletmes geskilder is nog ‘n heerlike kunsding om te doen!

Sketse met my vulpen, swart ink, is heerlik om te doen!

Tekeninge met vulpen en blou ink is wonderlik-heerlik om my eie sorge vir ‘n lang tyd te vergeet!
Waterverfhuisies in helder kleure. Miskien is dit die Gr. Een-Juffrou wat nog soms kop uitsteek, se skuld!
My nuutste kunsrigting! Vrolike diere in allerlei onwaarskynlike kleure geverf om ‘n glimlag te ontlok by die kyker!

Abstrakte werk vol kleure wat vir elkeen wat daarna kyk, anders lyk, geniet ook voorkeur! Die paletmes gly sommer vanself deur die verf en oor die doek!

Ek vra nog steeds elke dag WAT is my styl….moet ek omgee? Ek dink nie so nie, ek geniet dit net! Vreeslik baie.

“Life is art, live yours in colour”

Poenankies!

‘n Mens kry nie dié woord in ‘n woordeboek nie. Nie hier by my nie. Dis ‘n lekker woord, net so lekker soos kanferfoelie en kafoefel en huppel. Dis ‘n blymaakwoord. As iemand vir jou sou sê die helderkleurige prentjies wat jy deesdae verf is “poenankies”, dan moet jy maar weet: dit slaag die toets-van’-n-oorlaaide-kunsmark met vlieënde vaandels! (Miskien wil jy dit maar net glo! )

Dis lekker om vrolike blymaakprentjies te verf, dis heerlike terapie. Vergete is ‘n wêreld vol negatiewe nuus, vergete is alleenheid, vergete is goor gevoelens. Die oomblik wanneer die verfkwas in jou hande land word alles beter. Regtig.
Kyk wie het intussen hul verskyning gemaak. Iewers in die wêreld tot sover as Dubai en Michigan, Amerika gaan ‘n kindergesiggie straal van vreugde by die aanskou van hierdie helderkleurige diertjies.
(Dankie, dankie vir sulke wonderlike ondersteuning en bestellings!)

My beker loop oor! Ek doen wat ek geniet. My tyd is my eie. Ek luister musiek. My hart is rustig. Ek vertrou op die Here.

Die bladsy: Happy Art, wat ek twee dae terug op facebook begin het, het al meer as 100 likes! Kom loer gerus in en “like” dit, ek gaan so bly wees! Baie dankie !
https://www.facebook.com/verfenspeel/?modal=admin_todo_tour

Trust is the glue of life


Kies om bly te wees

Kleure maak my bly. Die helder oranje van ryp lemoene, liggroen van lente se vars gras, blou in sy verskeidenheid variasies: lig, donker, diep, bleek, sag. Geel soos geil sonneblomme op die land, rooi soos oorle’ Randall se rooirok-dans!

Ek wil kleure meng en spat. Verf en speel. Heeldag, aldag, elke nou en dan. Soos ek kan. Die lekker daarvan maak my hart warm, dit laat my glimlag, lag, skater. Dit gee betekenis aan my lewe. Dit maak ander mense bly!

‘n Vrolike olifant sorg vir ‘n gawe glimlag op jou gesig. Iewers lees ek: “What you think, you become, what you feel, you attract, what you imagine, you create.”

‘n Bestelling! So, so dankbaar! Petrol se prys is op. 😉

Aangespoor deur positiewe kommentaar op facebook, word dié laslappie-kameelperd sommer toe vroeg gebore…..en verkoop! Dankiebly.

“You will only begin to heal if you let go of past hurts. Forgive those who have wronged you and learn to forgive yourself for your mistakes.”

Skep moed om VANDAG die persoon te wees wie jy regtig is. Glo in jouself.

” Don’t let anyone EVER dull your sparkle!”

C a n t a b i l e (singend)

My lewe is ‘n jubellied

‘n waterstroom, ‘n berg

 

c r e s c e n d o (geleidelik harder)

 

my lewe is ‘n skaduboom,

‘n kwêvoël roep en terg

 

p i a n i s s i m o (baie sag)

 

jou hande vol rosyne

vars pienk daisies – myne

 

a d a g i o (stadig)

 

ons lewe word ‘n avontuur,

skemeraande, dou-voor-dag

 

a l l e g r o (vinnig, lewendig, opgewek)

 

fluisterwoorde in die wind:

bid, ‘n blyweeskind

 

a n d a n t e (op ‘n loopgang)

 

elke nuwe môre

elke nuwe nag

 

p r e s t o (vinnig)

 

lag ons, huil ons

lééf ons

s c h e r z a n d o (skertsend)

 

glo, vertrou en wéét

ons dae lank reeds uitgemeet

 

s e m p l i c e   v i v a c e (eenvoudig, lewendig)

 

Elizabeth Kendall ©

 

Klein bietjie blou

Jy het na my toe gekom

met jou bondeltjie hartseer,

miskien dalk net, ‘n klein bietjie te veel

vir één om alleen te dra

die een dag nà die ander het oor ons gespoel

jy het die beste wat jy het, vir my gegee –

dis hoe ons saam begin het

en dis hoe ons saam gaan bly

jy het my bietjie vir bietjie geleer van goeie tye

en ek kon die storms weerstaan,

jy het die son oor my laat skyn

my pyn het in jou pyn verdwyn

dit was nie veronderstel om te gebeur nie,

maar jy is oor my pad gestuur

elke dag, elke nag

elke woord wat jy gesê het,

het dit wáár gemaak

elke gedagte wat ek gehad het,

het blydskap in my laat opspring

nou weet ek jy het my gewys

wat ‘n klein bietjie liefde kan doen

jy het my oë geopen

en die Lig het weer in geskyn,

jy het my na plekke gevat

wat ek nie geken het nie –

koebaai aan my klein bietjie blou

jy het my verlange kom stil

en ek skuld jou,

party dae was ek bietjie angstig

ander dae sou ek liewer graag wou vergeet –

jy het my lewe ten goede verander

en ek wéét ek moet jou waardeer

elke nag, elke dag,

elke woord tussen ons het dit bevestig

Koebaai aan my klein bietjie blou

Vaarwel aan my bondeltjie seer

Elizabeth Kendall ©

(met erkenning aan Neil Diamond: “Something blue”)

Something Blue